શીતલ ઠાકર,ગાંધીનગર
ભૌતિક સુખ અને વૈભવની અંધ દોડમાં માનવી જીવનનું સૌથી મોટું સત્ય ભૂલી રહ્યો છે. “તારે એક દિવસ મરવું” જેવી પંક્તિઓ આજના સમાજ માટે કડક ચેતવણી સમાન છે કે આ જગતમાં કોઈ કાયમી નથી.
માનવી ઊંચા મહેલ બાંધે છે, ધન-દોલત એકત્ર કરે છે અને સંબંધોના ભરોસે જીવન પસાર કરે છે, પરંતુ અંતે એક દિવસ એવો આવે છે જ્યારે ન સંપત્તિ સાથે જાય છે, ન સગાં-સંબંધીઓ. બધું અહીં જ રહી જાય છે અને માનવી એકલો જ દુનિયાને અલવિદા કહે છે.
ચાર દિવસના આ જીવનમાં જો માનવતા, સદ્કર્મ અને સત્યનો માર્ગ અપનાવવામાં ન આવે, તો ભૌતિક સુખ નિરર્થક સાબિત થાય છે. આ વિચારચેતના સમાજને યાદ અપાવે છે કે જીવન સંગ્રહ માટે નહીં, પરંતુ સારા કર્મો અને સમાજહિત માટે છે.
આ સંદેશ આજના ભટકતા સમાજ માટે આત્મમંથન કરવાની તક છે કે અંતે માનવી સાથે માત્ર તેના કર્મો જ જાય છે.
